From Nashville, Tennessee comes Rayna Kay, talented
singer-songwriter who´s been performing around the legendary Willie Nelson and others
during the years. She now has her own band, The Vagrant Saints, fronted
by the impressing guitar player Michael Saint-Leon. You can easily
hear, immediately, that
Kay is a musician with strong artistic
integrity, and lots of things at heart.
"Moondust in my hand" - follow-up to the debut album "Beyond
where angels fly"- is a wonderful album, which in fact could open up windows
for a big commercial break-through. The songs are filled with personal
lyrics and burning passion, as Kay easily moves in a borderland between
root based folk rock and pleasant country.
Despite different expressions and styles, she has her own profile. Her voice is sensual
and at the same time a bit raw, naturally working along with the
melodic richness of this well-written material.
Gert-Ove Fridlund
Rayna Kay - Moondust in my Hand (2004)
For some people, Singing and Songwriting is just a job... for some, it is the dream of a lifetime. Rayna Kay is just such a dreamer, who has put to CD the cumulative result of her musical influences and a life long dream. Rayna's latest CD, "Moondust in my Hand", is all original music, lovingly crafted with the dream in mind.
It is seldom that you find someone with the courage to follow their dream, but Rayna is just such a person, which is reflected in her music. In a recent interview, Rayna said; "I'll write it down, I'll sing, and I'll never lose my dream". This is indicative of the depth of her desire and determination to become a fine singer songwriter, and Moondust is one heck of a fine effort.
It is not an effort in vain. Moondust is a fine collection of tunes, steeped in longing, that create a tapestry of a young womans life in song. Her music is heartfelt, passionate and some might say gutwrenching, but most of all it is real. As such, it is a lost art in this day and age.
Like many a young artist, Rayna is still climbing the mountain that claims so many. It may be unclimbable to some... but not her. Moondust is the first step in a promising music career for Rayna Kay.
By: Terry Parsons
Back to Reviews
 | Moondust In My Hand (Independent)
Luister nu naar tracks van Moondust In My Hand via CD Baby |
Rayna Kay had nooit de jeugddroom om een "echte" zangeres en muzikante te worden opgegeven en kocht van een belastingteruggave haar eerste eigen gitaar. Terwijl haar huwelijk onprettig op de klippen liep, ging ze optreden in een kroegje ergens in Soulard, St. Louis. Daar werd ze "ontdekt" door een zwerver, die tevens getalenteerd muzikant bleek te zijn en de kwaliteiten van haar unieke, pure stem waardeerde. Vervolgens gaat Rayna's bio nog een halve pagina door. Optredens in het theater van Willie Nelson en Merle Haggard in Branson, Missouri, na de sluiting daarvan verbleef ze in een blokhut, eigendom van Willie, in Tennessee en ontmoette daar Kostas, beroemde naam uit Nashville, die haar ook al aanmoedigde. In 1993 vertrok ze zelf naar Nashville om een demo op te nemen en te spelen waar ze maar kon, desnoods op straat. Inmiddels is ze veertig geworden en zegt: "I'll never lose my dream." Waarom het Rayna niet lukt door te breken is mij volslagen onduidelijk als ik naar het in eigenbeheer uitgebrachte album "Moondust In My Hand" luister... Ze heeft inderdaad een bijzondere stem, moeilijk te omschrijven, denk richting Melissa Etheridge/Lucinda Williams. Haar band The Vagrant Saints speelt vakbekwaam een kruising tussen rock en americana. Het titelnummer komt er sterk uit: "But like moondust in the air, his presence stays" en was inspiratie voor het knap getekende hoesje. Sfeervol "When I Roam October" doet aan Rosanne Cash denken en heeft een glansrol voor de saxofoon, net als sluitstuk "Wax And Ashes", waarin vastgesteld wordt: "The only thing that lasts, is love." En muziek, Rayna! (Johanna Bodde)
| Real Roots Cafe Review Translation |
Rayna Kay, Moondust in My Hand (Independent) Listen now to tracks of
Moondust in My Hand via CD Baby Rayna Kay never had given up her initial
dream to become a 'real' singer and musician and bought her first own
guitar of a tax refund. While her marriage failed in an
unpleasant way, she started to perform in a pub, somewhere in Soulard,
St.Louis. There she was discovered by a vagabond, who appeared to be a
talented musician as well and appreciated the qualities of her unique,
pure voice. Rayna's bio continues likewise half a page. Gigs in the
theatre of Willie Nelson and Merle Haggard in Branson, Missouri; after
this place was closed she lived in a log cabin in Tennessee, owned by
Willie, and did meet Kostas , famous name from Nashville, who also
encouraged her. In 1993 she left for Nashville herself to record a demo
and play wherever she could, even, if need be, in the streets. In the
meantime she turned forty , but is still convinced:' I'll never lose my
dream'. Why Rayna does not succeed in breaking through is a complete
mystery to me, when I listen to the self-released album 'Moondust in My
Hand'. She indeed has a special voice, hard to describe, think Melissa
Etheridge/Lucinda Williams. Her band 'The Vagrant Saints' plays very
skilled a mixture of rock and americana. The title song is a strong one:
'But like the moondust in the air, his presence stays' and served as the
inspiration for the beautiful drawing on the cover. The stylish song 'When
I Roam October' reminds of Roseanne Cash and contains a star part for the
saxophone, just like the final track
' Wax and Ashes' , in which is concluded : 'The only thing that lasts is
love'. And music, Rayna!
Writen by Johanna Bodde for www.realrootscafe.com translation by Yvonne Böhm
Het is niet collegiaal om een collegiale tip achteloos terzijde te schuiven; niets over zo’n aanbeveling schrijven kan dus al helemaal niet. Maar het kostte toch meer tijd dan verwacht om de eersteling van Rayna Kay (geboren Rai – Madonna - Kay Osia) te doorgronden. Bij de eerste kennismaking was overigens wel duidelijk dat het uit 2002 daterende Moondust In My Hand (RKay Records) een behoorlijk plaatje is. Er wordt met verve gemusiceerd, de songs kwamen gelijk ‘plezierig’ over en – jazeker - ook de bijzondere stem van Rayna viel meteen op. Toch is de noodzakelijke vonk pas veel later overgesprongen. Eindconclusie is dan ook dat Kay een cd heeft afgeleverd die zich kan meten met de subtop van de eerste divisie der vrouwelijke singer-songwriters. Het is met name de warme, karakteristieke stem (ergens in de buurt van Tracy Chapman) van Kay die hier in hoge mate verantwoordelijk is. De begeleiding door the Vagrant Saints, met gitarist Michael Saint-Leon voorop, sluit prima aan bij Rayna’s stem. Terwijl ook de soms toegevoegde saxofoon en fluit van Robert Keith het geheel wat extra’s geeft. De weg tot haar debuut is overigens vrij lang geweest. Het was niet altijd even duidelijk of haar doel ‘iets’ in de muziek te gaan doen, verwezenlijkt zou worden. Ook echtelijke sores zullen het in dezen niet makkelijk gemaakt hebben. Allerhande baantjes, zoals caissière en serveerster, ze hebben uiteindelijk indirect toch bijgedragen tot dit debuut. Het materiaal, voor het overgrote deel van eigen hand, verhaalt dan ook over verloren liefdes en eenzaamheid. Zo blijkt maar weer eens dat aanhouden (vaak) tot winnen leidt. Zo rond je veertigste debuteren behoeft geenszins een bezwaar te zijn om alsnog een respectabele carrière te realiseren. Luister maar eens naar Rayna Kay, potentie zat. (Leo Kattestaart)
|
RAYNA KAY MOONDUST IN MY HAND Label : R Kay Records |
Soms kan het raar lopen met een carrière. Rayna Kay brak met haar debuut, het uit 2002 daterende
"Moondust In My Hand" gelijk door naar een groot publiek. Want het inmiddels alweer twee jaar geleden
verschenen album is een miskend meesterwerkje. Er werdt met verve gemusiceerd, de songs kwamen gelijk
'plezierig' over en de bijzondere stem van Rayna viel meteen op. Wat de reden is dat we moeten wachten op
een opvolger weet ik niet, maar vast staat dat "Moondust In My Hand" een klasseplaat is. Het is met name
de warme, karakteristieke stem van Kay die hier in hoge mate verantwoordelijk is, en de begeleiding door
the Vagrant Saints, met gitarist Michael Saint-Leon voorop, sluit prima aan bij Rayna’s stem. Terwijl ook
de soms toegevoegde saxofoon en fluit van Robert Keith het geheel wat extra’s geeft. Dit een persoonlijke
plaat, waarop Rayna Kay op volwassen wijze vooral de schaduwzijde van menselijke relaties bezingt zoals
verloren liefdes en eenzaamheid, samen spelen de vakbekwame Vagrant Saints een kruising tussen rock en
americana. Toch is dit zeker geen door en door somber album, want er is ook ruimte voor een hartverwarmend
nummer als de titelsong, hetgeen de inspiratie was voor het knap getekende hoesje. Sfeervolle nummers zijn
"When I Roam October" en de liefdevolle afsluiter "Wax And Ashes". Door de rijkere arrangementen en
kristalheldere productie van Rayna Kay and The Vagrant Saints zelf klinkt de plaat zelfs behoorlijk warm.
Kortom: een klein juweeltje.
issue #55
Written By:Bryan Harvey
